...شبنامه

باران نمی بارد

لبخندم نمناک است، نگاهم خاموش

گام هایت رفت

گام های من اما

رفتن را نمی داند...

         اززمان خارج می شوی   

ده قدم که برداری

    ازامپراطوری ماه وخورشید بیرون می شوی

   ده قدم

   تنها

       ده قدم که برداری

     نه همهمه صدایی

                   ونه تعجبی

ده قدم که برداری

       دیگرگذشته ای نمی ماند 

     ده قدم که برداری...

                    یاصدقدم

                             یاهزارقدم...

                فرقی نمیکند

                      هنوزدرقلب منی

                                    وهرکجاکه بروی

      هرگزازقلب من بیرون نخواهی رفت...

                       ازکتاب شاهزاده سرزمین عشق

                                    اثرآنتوان دوسنت اگزوپری

       دیدن کنید...

مهتاب نور نا چيز اش را

ارزانی زمين کرد

شب

غضب آلود دستور داد

نوباوگان آزادی را گردن بزنند

مهتاب

توان انعکاس شقاوت را نداشت

ستاره ها

بر دل رنجيده ای مهتاب گريستند

مهتابِ خجالت زده

خودرابه دامان صبح رساند

بازهم شب آرزوها رسید.

شبی که میگن هر آرزویی داشته باشی براورده میشه.

اگه هنوزبه آرزوهاتون فکر نکردین بیاین اول واسه ظهور امام عصرمون دعاکنیم...  

به فریاد سوگند...

در شبي تاريك

كه صدايي با صدايي در نمي آميخت

و كسي كس را نمي ديد از ره نزديك،

يك نفر از صخره هاي كوه بالا رفت

و به ناخن هاي خون آلود

روي سنگي كند نقشي را و از آن پس نديدش هيچكس ديگر.

شسته باران رنگ خوني را كه از زخم تنش جوشيد و روي صخره ها خشكيد.

از ميان برده است طوفان نقش هايي را

كه بجا ماند از كف پايش .

گر نشان از هر كه پرسي باز

بر نخواهد آمد آوايش .

***

آن شب

هيچكس از ره نمي آمد

تا خبر آرد از آن رنگي كه در كار شكفتن بود .

كوه: سنگين، سرگران، خونسرد.

باد مي آمد، ولي خاموش .

ابر پر ميزد، ولي آرام .

ليك آن لحظه كه ناخن هاي دست آشناي راز

رفت تا بر تخته سنگي كار كندن را كند آغاز،

رعد غريد

كوه را لرزاند

برق روشن كرد سنگي را كه حك شد روي آن در لحظه اي كوتاه

پيكر نقشي كه بايد جاودان مي ماند .

***

امشب

باد و باران هر دو مي كوبند

باد خواهد بر كند از جاي سنگي را

و باران هم

خواهد از آن سنگ نقشي را فرو شويد

هر دو مي كوشند

مي خروشند

ليك سنگ بي محابا در ستيغ كوه

مانده بر جا استوار، انگار با زنجير پولادين

سالها آن را نفر سوده ست

كوشش هر چيز بيهوده ست

كوه اگر بر خويشتن پيچد

سنگ بر جا همچنان خونسرد مي ماند

و نمي فرسايد آن نقشي كه رويش كند در يك فرصت باريك

يك نفر كز صخره هاي كوه بالا رفت

در شبي تاريك .

اگر فرصتی دهی

تو باش نه براي اينکه در اين دنياي بزرگ تنها نباشم.تو باش تا در دنياي بزرگ تنهاييم تنها ترين باشي...

غربت را نبايد در شهري غريب يا در گمشدن لحظه هاي اشنا جستجو کرد هر وقت عزيزت نگاهش را به ديگري تعارف کرد تو غريبي...

وخداوند به او این همه ستاره بخشید

پس رکوعی باید

تادلمان لایق ستاره باران شود...

هیچ کس طنین تنهائی دیگری نمی شود

لحظات هشياري چه طولاني بود ... چه سخت

مست بوديم و گل هديه ميداديم

گرچه نميدانستيم به كي... ولي دل ميداديم

به اولين رهگذر بوسه هديه ميداديم

به اولين روحاني فخر فروختيم كه ... اين خرقه لذت مستي نبخشدت

راستي كه بوديم ...چه ميكرديم

در بلور جام ...حقايق چه زيبا بود

مردم چه سخاوتمند بودند ...زيبا بودند ...بوسه اولين و آخرين كلام بود

رقص دختركان چه زيبا بود .................................

در بندر آبی چشمانت

باران رنگ های آهنگین می وزد

خورشید و بادبان های خیره کننده

سفر خود را در بی نهایت تصویر می کنند.

در بندر آبی چشمانت

پنجره ای گشوده به دریا

و پرنده هایی در دور دست

به جستجوی سرزمین های به دنیا نیامده.

 دربندر آبی چشمانت

برف در تابستان می آید.

کشتی هایی با بار فیروزه

که دریا را در خود غرقه می سازند

بی آن که خود غرق شوند.

در بندر آبی چشمانت

بر صخره های پراکنده می دوم چون کودکی

عطر دریا را به درون می کشم

و خسته باز می گردم چون پرنده ای.

در بندر آبی چشمانت

سنگ ها آواز شبانه می خوانند.

در کتاب بسته ی چشمانت

چه کسی هزار شعر پنهان کرده است؟

ای کاش، ای کاش دریانوردی بودم

ای کاش قایقی داشتم

تا هر شامگاه در بندر آبی چشمانت

 بادبان برافرازم